logo
 

Rys historyczny Zgromadzenia Księży Marianów

Założyciel - św. o. Stanisław od Jezusa i Maryi Papczyński

Odnowiciel - bł. o. Jerzy Matulewicz

Wybitne postaci

bł. Jerzy Kaszyra

bł. Antoni Leszczewicz

Sługa Boży o. Kazimierz od św. Józefa Wyszyński

o. Rajmund Nowicki

o. Krzysztof Szwernicki

o. Wincenty Sękowski

bp Piotr Franciszek Buczys

Sługa Boży o. archimandryta Andrzej Cikoto

Sługa Boży o. archimandryta Fabian Abrantowicz

Sługa Boży ks. Janis Mendriks

ks. Benedikts Skrinda

ks. Władysław Mroczek

br. Bronisław Załuski

ks. Józef Jarzębowski

ks. Zygmunt Trószyński

ks. Władysław Łysik

ks. Marian Wiśniewski

ks. Władysław Lewandowicz

ks. Józef Łuniewski

ks. Eugeniusz Kulesza

bp Czesław Sipowicz

ks. Józef Hermanowicz

ks. Tomasz Podziawo

kard. Vincentas Sladkevičius

ks. Pranas Račiunas

Prowincja Opatrzności Bożej

.


Wydawnictwo PROMIC

Stowarzyszenie Pomocników Mariańskich

życie zakonne, zakon, zakony, zakony męskie, Konferencja Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich w Polsce

Biuro Pielgrzymkowe MARIANUS



Zgromadzenie Księży Marianów

Kim jesteśmy

ks. Tomasz Podziawo

ks. Tomasz Podziawo

 

Urodził się 6 II 1906 r. w Pierchulewie k. Brasławia (Wileńszczyzna) w rodzinie chłopskiej. Miał siostrę oraz dwóch młodszych braci, którzy – tak jak on – zostali zakonnikami i kapłanami: Antoni marianinem, a Alfons – salezjaninem.

 

Tomasz, po ukończeniu szkoły powszechnej wstąpił do juwenatu prowadzonego przez marianów w Drui, pobierając naukę w tamtejszym gimnazjum. W 1926 r. wstąpił do zgromadzenia i rok później złożył pierwsze śluby zakonne. W 1929 r. przełożeni posłali go do Rzymu, gdzie, mieszkając w kolegium rosyjskim, uczęszczał na zajęcia do Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego. W 1931 r. uzyskał doktorat z filozofii, a w 1935 r. – licencjat z teologii. W 1934 r. przyjął święcenia kapłańskie w rycie bizantyjsko-słowiańskim z rąk bł. bp. Mikołaja Czarneckiego CSsR, wizytatora apostolskiego dla grekokatolików na Ukrainie.

 

Latem 1935 r. powrócił do Drui, ale po krótkim czasie opuścił ją ponownie. Razem z innym współbratem – ks. Kazimierzem Najłowiczem – został posłany do pracy wśród emigracji rosyjskiej w Mandżurii. Pełnił obowiązki wychowawcy młodzieży i nauczyciela religii oraz kilku innych przedmiotów w prowadzonym przez marianów Liceum św. Mikołaja w Harbinie oraz w dwóch szkołach żeńskich prowadzonych przez siostry zakonne. Współredagował także wydawane tam czasopismo „Katoliczeskij Wiestnik”. We wspólnocie zakonnej pełnił rolę mistrza nowicjatu w roku 1937/1938.

 

Gdy władzę w Mandżurii przejęli chińscy komuniści, postanowili zlikwidować szkolnictwo cerkiewne i katolickie. 22 XII 1948 r. milicja okrążyła budynek mariańskiej misji, następnie aresztowała wszystkich księży [por. biogramy księży: A. Cikoty i J. Hermanowicza] i przewożąc ich do granicy sowieckiej, przekazała w ręce NKWD. Dwa dni później umieszczono ich w więzieniu w syberyjskim mieście Czyta.

 

Rozpoczęte śledztwo trwało kilka miesięcy i w zamyśle śledczych miało ono prowadzić do utraty wiary oraz wyczerpania psychicznego i fizycznego. Przesłuchania trwały wiele godzin, bez jedzenia i odpoczynku. Z końcem maja 1949 r. księżom postawiono „zarzuty”: zorganizowania grupy terrorystycznej w prowadzonej przez nich szkole, agitację przeciw ZSRR i szpiegostwo na rzecz Watykanu. We wrześniu tegoż roku skazano ich na 25 lat przymusowej pracy w syberyjskich łagrach. Ks. Tomasza wywieziono przez Irkuck i Tajszet do Bracka (styczeń 1950). W obozie chorował on na dystrofię i malarię. Z pomocą przyszła mu przełożona generalna sióstr eucharystek s. Apolonia Pietkun, która przysyłała paczki żywnościowe oraz jego rodzona siostra, która posyłała mu pieniądze. Od 1953 r. przebywał w Omsku, a rok później przewieziono go do Czurbaj-Niura. Pracował przy ścinaniu drzewa i na budowie. Za sprawowanie sakramentów został ukarany wywiezieniem do obozu o zaostrzonym rygorze, gdzie – z powodu złego żywienia – ponownie podupadł poważnie na zdrowiu. Do s. Apolonii pisał: „ Nie chcę innej wolności poza tą, jaką da mi On sam [Bóg – KT]. Dlatego dotąd nigdzie nie pisałem do władz i nie mam zamiaru pisać. Niech trzymają mnie tu, dopóki tego chcą. Mojej duchowej wolności jednak nikt mi nie odebrał i odebrać nie może”. W 1955 r. „sąd ludowy” zwolnił go jednak z odbywania kary, która trwała łącznie 6 lat, 8 miesięcy i 9 dni.

 

ks. Tomasz Podziawo 

 

Jako obywatel polski został przewieziony do granicy polskiej. Z końcem września przybył do Grudziądza, gdzie mieszkała jego siostra. Przez rok przebywał w mariańskim domu zakonnym w tym mieście. We wrześniu następnego roku został skierowany do Gietrzwałdu, gdzie przebywali mariańscy księża i klerycy, wysiedleni przez komunistyczne władze z warszawskich Bielan. Ks. Podziawo pełnił w Gietrzwałdzie zadania wykładowcy etyki, teodycei i łaciny. Rok później zamieszkał w Warszawie. Dalej służył mariańskim seminarzystom jako wykładowca filozofii w domu zakonnym na Pradze. W następnych latach pracował duszpastersko w Głuchołazach na Śląsku, w Grudziądzu i w Licheniu, a w latach 1965-1969 był ojcem duchownym mariańskich kleryków we Włocławku.

 

W czasie swego pobytu w Polsce ks. Podziawo zasłynął jako działacz ekumeniczny. Szerzył także znajomość zagadnień wschodnich. Publikował w czasopiśmie „Znak”. Pisał m.in. o chrześcijańskim Wschodzie, charakterystyce wschodniej duchowości, a także o Dostojewskim.

 

W 1969 r. wyjechał na kilka miesięcy do Rzymu, gdzie m.in. uczestniczył w kapitule generalnej zgromadzenia, następnie udał się do Londynu, gdzie zamieszkał w tzw. Marian House – siedzibie marianów pracujących w Białoruskiej Misji Katolickiej. Pracował tam duszpastersko, współpracował z czasopismem „Bożym Szlacham”, umieszczając w nim serię własnych katechez, oraz z białoruską sekcją Radia Watykańskiego.

 

Zmarł w wyniku zawału serca 2 X 1975 r. w Londynie i został pochowany na cmentarzu św. Pankracego w dzielnicy East Finchley.

 

Krzysztof Trojan MIC

  

 

Publikacje w języku polskim nt. życia i działalności ks. Tomasza Podziawy:

  • Bukowicz J., Podziawo Tomasz (1906-1975), ksiądz, w: tegoż, Świadkowie wiary. Marianie prześladowani przez hitleryzm i komunizm, Warszawa 2001, s.194-202.
  • Danilecka L., Duszy zabić nie mogą. Marianie na Białorusi i w Mandżurii, Warszawa 2000. 
  • Garbiński J., Podziawo Tomasz (1906-1975), w: Garbiński J., Turonek J., Białoruski ruch chrześcijański XX wieku. Słownik biograficzno-bibliograficzny, Warszawa 2003, s. 334-336.
  • Górski T., Podziawo Tomasz, w: Polski Słownik Biograficzny, z. 27, Kraków 1982, s. 200.
  • Górski T., Ś.p. ks. Tomasz Podziawo (1906-1975), marianin, "Biuletyn Ekumeniczny" nr 2 (1976), s. 46-47.
  • Madała T., Polscy księża katoliccy w więzieniach i łagrach sowieckich od 1918 r., Lublin 1995.
  • Podziawo T., Wspomnienia, Puszcza Mariańska 2001.



Wydruk strony




ŚWIĘTY STANISŁAW
OD JEZUSA I MARYI
PAPCZYŃSKI





Czy wiesz że...
marianie w Polsce
marianie w Polsce

mają 18 domów zakonnych oraz 3 podległe im rezydencje. Placówki te położone są w różnych miejscach naszego kraju.

Rekolekcje
Wyszukiwarka





Konkurs ��w. Izydora 2007

Portal marianie.pl jest jednym z Laureatów II Ogólnopolskiego Konkursu Chrześcijańskich Witryn Internetowych o nagrodę Św. Izydora.






© 2002-2016 marianie.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.
powered: ARTplus    designed: combinat.net